Van de stichting

Beste lezer,

Terwijl de wereld vecht tegen Corona en we proberen er voor elkaar te zijn, bedenk ik me dat we ze weleens vergeten. Ik bedoel de mensen om ons heen, voor wie de diagnose zaadbalkanker ook als een bom binnenkomt. Zelfs in dit magazine gaan we soms voorbij aan de impact die de ziekte en behandeling heeft op de partner, ouders, broers en zussen, vrienden en vriendinnen. We spraken erover met Emma, die als 16-jarige te horen kreeg dat haar broer zaadbalkanker had. 8 jaar later terugkijkend denkt ze dat ze misschien wel meer voor hem had kunnen doen dan samen series kijken en grapjes maken. Maar misschien is er zijn voor iemand en laten weten dat je het zelf ook lastig vindt wel voldoende. Verpleegkundig specialist en adviesraadlid Martine Folsche ziet zo'n 300 zaadbalkankerpatiënten per jaar. Ook zij ziet de partners en andere naasten. Ze vertelt in haar voorstelverhaal hoe ze ervoor zorgt dat ze niet té nauw betrokken raakt. Maar dat ze ook geen robot is en geen enkel verhaal haar dus koud laat. Jeffrey heeft zijn omgeving direct ingelicht toen hij te horen kreeg dat hij teelbalkanker had. De jonge voetbalcoach riep zijn team bij elkaar en merkte dat de boodschap hard aankwam. Misschien wel extra omdat het zo dichtbij kwam en omdat hij nog zo jong is. Erover blijven praten, ook over je gevoelens lijkt dus de beste optie. Maar voor velen is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Gaan jullie zelf het gesprek aan, of wacht je tot mensen ernaar vragen? Daar ben ik eigenlijk wel benieuwd naar. Ik hoor ook graag hoe jullie deze bizarre thuisblijftijd ervaren en invullen. Praat gerust mee op Facebook. En als je vragen hebt, stel ze! Bijvoorbeeld via info@zaadbalkanker.nl of op het forum. Wie weet 'ontmoet' je iemand met dezelfde onzekerheden of strijdlust.

Laten ook wij elkaar zo een beetje helpen.

Vriendelijke groet,

Robin Duteweerd, voorzitter Stichting Zaadbalkanker