Het ervaringsverhaal van:

Nigel Timmer

“Die helse pijn heeft misschien wel mijn leven gered”

Nigel Timmer (27) werd eind november in de ochtend wakker met buikpijn. Hij dacht in eerste instantie aan zijn darmen, maar het voelde anders. Het deed aan de linkerkant heel lokaal erg zeer. Nadat hij naar de wc was geweest, bleef de pijn. Nigel ging naar zijn werk, maar het gevoel werd steeds erger. “Even de huisarts bellen. De assistent adviseerde een paracetamolletje. Kijk het nog drie dagen aan was de boodschap.”

Rond de middag, op zijn werk, werd de pijn bij Nigel erger. Ook zijn bal begon zeer te doen. “Het voelde of ik in mijn bal getrapt was. Weer de huisarts gebeld. De praktijk bleek dicht op woensdagmiddag. Een paracetamolletje dan maar weer.” Rond vijf uur werd de pijn zo erg dat Nigel het weg moest puffen onderweg in de auto naar huis. Thuis besloot hij de huisartsenpost te bellen.

Veel pijn Er werd gedacht aan een ontsteking of verdraaiing; hij mocht langskomen. Maar uit de bloedafname bleek geen ontsteking. Een verdraaiing dan? Door naar de SEH. Daar werd contact gezocht met de uroloog. “Een heel fijne vrouw”, gaat Nigel verder. “Ze was thuis, maar vertrouwde het niet en besloot naar het ziekenhuis te komen om het zelf te onderzoeken. Met het echo-apparaat erbij wist ze dat het niet klopte. Maar wat het precies was kon ze me niet vertellen. Of ik twee dagen later kon terugkomen. Ze vroegen in het ziekenhuis nog of ik het zou redden met paracetamol. Ja, hoor, riep ik. Het gaat wel. Een halve dag was wel te doen. Maar de hele dag, dat duurde lang! Ik had spijt dat ik die sterkere pijnstillers niet had aangenomen.”

Dat overkomt mij niet In die twee dagen heeft Nigel zich wel ingelezen. Hoewel het woord zaadbalkanker nooit is genoemd, schoot het wel door zijn hoofd. “Ik heb bewust geen ervaringsverhalen opgezocht, was bang dat de moed me in de schoenen zou zakken. Ik wilde mijn eigen verhaal maken. Ik vond het wel bizar dat dit me overkwam, twee weken na de NET5 uitzending For one night only. Ik voelde me op een of andere manier niet aangesproken, hoewel ik juist in de risicogroep zat. Je verwacht gewoon niet dat het jou overkomt.”

De diagnose Twee dagen later moest Nigel terugkomen. Die lange dag kan hij zich nog scherp voor de geest halen. Eerst naar de radioloog om half 10. Die was duidelijk: het is een tumor of een ontsteking. Omdat de klachten op een ontsteking leken maar het beeld op de echo op een tumor wees, is er bloed geprikt om te kijken of de tumor-markers waren verhoogd. “Ik schrok wel van die uitslag van de radioloog. Het woord kanker was tot die tijd nog niet uitgesproken. Natuurlijk weet je dat verdachte plekjes niet veel goeds betekenen. Maar er was geen knobbel of iets voelbaar. Ik werd er onzeker van. Tussen vier en zes zou ik die middag worden teruggebeld voor de diagnose naar aanleiding van het bloedonderzoek. Vanaf vier uur, toen ik wist dat ze konden bellen, steeg de spanning. Ik bleek een tumor van 19 mm te hebben en twee van de drie tumor-markers waren verhoogd. In de tussenliggende dagen werd de tumor steeds beter voelbaar. De pijn is dus echt mijn redding geweest.”

Prothese tijdens de operatie “Natuurlijk had ik rekening gehouden met deze diagnose, maar het blijft een klap. En je moet ook direct beslissingen nemen. Mijn vriend en ik hebben geen kinderwens, maar over het invriezen van zaad denk je natuurlijk toch nog serieus na. En wij hebben het ook over het uiterlijke effect gehad. Hij zei: het is jouw lichaam, jij beslist. Ik had gelezen dat je tijdens het verwijderen van de bal al een prothese kon laten plaatsen. Dat wilde ik wel, want je ziet het toch elke dag. Niet iedereen weet dat je dat tijdens de operatie kunt laten doen. Hoewel de operatie me meeviel, weet ik niet of ik het anders later alsnog had gedaan. Je moet ook dan weer herstellen en alles wat erbij komt kijken. Ik ben blij dat dit direct kon.”

"Natuurlijk had ik rekening gehouden met deze diagnose, maar het blijft een klap."

Weg roze bril Na de operatie was Nigel dezelfde dag weer thuis. De eerste twee dagen had hij moeite met opstaan. Het voelde beurs. “Een aantal dagen na de operatie was de CT schoon en de tumormarkers daalden. Het zag er goed uit. Na een week of drie voelde ik me wel weer de oude en ben ik gaan sporten. Toch bleef er onzekerheid. Na de eerste week gingen de tumormarkers weer omhoog. Ik ben toen naar de oncologie-afdeling van het LUMC in Leiden gestuurd. De markers bleken nog hoger dan voor de operatie, foute boel. Uit een pet-scan bleek dat ik drie uitzaaiingen had in mijn buik op de lymfeklieren. Dit scenario was mij niet voorgelegd en de roze bril viel keihard af.”

Obstipatie, aankomen en haaruitval Vervolgens kreeg Nigel chemotherapie. “Drie bep-kuren. De eerste keer duurde vijf dagen. Ik hoorde dat het UMCG en Erasmus een test deden met 3-daagse behandelingen, maar daar kon ik de eerste keer nog niet aan meedoen. Gelukkig werd ik die week in het ziekenhuis echt in de watten gelegd, het leek wel een hotel! Zaadbalkanker krijgen is niet fijn, maar door deze omstandigheden werd het leed wel een beetje verzacht”, zegt Nigel. “Ik ben de eerste kuur goed doorgekomen. Wel was ik erg opgeblazen en hield ik te veel vocht vast, waardoor ik tien kilo aankwam. Ik had ook last van obstipatie door de pillen tegen de misselijkheid. Voor mijn gevoel knalde ik uit elkaar. Maar misselijk ben ik geen seconde geweest. Na de bleomycine-chemo was ik wat moe, maar verder ging het prima. Ongeveer twee weken na de start van de eerste kuur viel mijn haar uit. Dat vond ik wel heftig. Ook al kunnen mannen het vaak goed hebben. In corona-tijd, met de kappers die dicht waren, was het trouwens wel handig”, lacht hij. Vanaf de tweede kuur mocht Nigel voor het drie-dagen-traject: een hogere dosering in een kortere tijd. Daar reageerde hij vrijwel hetzelfde op.”

"Ongeveer twee weken na de start van de eerste kuur viel mijn haar uit. Dat vond ik wel heftig."

Heftige reactie “Voordat ik kanker kreeg, deed ik veel aan fitness. Ik probeerde wat breder te worden. Volgens mijn oncologiefysiotherapeut neemt een fit lichaam de chemo beter op. Dus na elke chemo sprong ik een kwartier op de fiets. Ik vond het ook leuk om lekker bezig te blijven. Vanaf de tweede kuur bij de losse bleomycine dagen, reageerde ik heel heftig op de bleomycine. Rillen, koorts, spieren protesteerde, heel pijnlijk. Je ligt te rillen en kunt er niet mee stoppen. Je bent moe maar kunt niet slapen. Door de paracetamol voor de koorts werd ik wel iets suffer en viel ik uiteindelijk in slaap.”

Late effecten chemo Inmiddels gaat het goed met Nigel. Hij is net een kleine maand schoon. Hij heeft wel wat klachten, waarvan hij nog niet weet of ze blijvend zijn. “Tijdens de eerste kuur kreeg ik last van oorsuizen, vergelijkbaar met de druk als je opstijgt in een vliegtuig. Dat drukte ook op mijn evenwicht en ik durfde niet meer auto te rijden. Sindsdien heb ik nog wel continu een piep in mijn oor. Die kan blijvend zijn. Ik was ook een periode stram in mijn knieën, maar daar komt verbetering in. Na iets meer dan een maand heb ik een verdoofd gevoel in mijn voeten gekregen, ik hoop dat dit nog weg gaat. Ik ben er wel trots op dat mijn conditie nauwelijks is afgenomen. Ik adviseer ook iedereen om altijd in beweging te blijven.”

"Ik ben er wel trots op dat mijn conditie nauwelijks is afgenomen. Ik adviseer ook iedereen om altijd in beweging te blijven."

Schrikreactie “Natuurlijk heb ik ook mindere momenten gekend, maar ik ben altijd positief gebleven. Ik heb er veel over gesproken met mijn ouders en mijn vriend. Eigenlijk vind ik het alleen lastig erover te praten met mensen die van niets weten. Dan voelt het ongemakkelijk, omdat kanker vaak een schrikreactie oplevert. Mensen denken dan direct dat je dood gaat. Maar gelukkig is zaadbalkanker een van de best behandelbare kankersoorten. Toch had mijn vriend tijdens het proces regelmatig de angst dat ik het niet zou redden. Dat gaat nu beter, maar we zijn het nog niet vergeten. Ik verwacht ook wel dat het altijd een rol zal blijven spelen in mijn leven. Vanuit het ziekenhuis is ons begeleiding aangeboden. Maar daar hebben we allebei geen behoefte aan gehad.”

Checken en delen Nigel heeft al zijn vrienden direct gewaarschuwd. “Checken, zei ik. Ik heb wel getwijfeld of ik mijn verhaal zou delen op social media. Dat heb ik uiteindelijk pas bij de tweede kuur gedaan. Ik wilde laten zien dat ik er sterk doorheen ga. En ik wilde andere mannen laten weten dat als je een bobbel voelt, je naar de dokter moet gaan. En als je pijn hebt moet je je niet laten afschepen met een paracetamol. De pijn heeft misschien wel mijn leven gered, zo zie ik het.”

"Mijn vriend had tijdens het proces regelmatig de angst dat ik het niet zou redden."