Het ervaringsverhaal van:

Gerjan Niezink

“Kunnen ze niet beter nog chemo doen, voor de zekerheid?”

Als kanker je overkomt kun je de behoefte voelen je verhaal op papier te zetten. Om anderen te waarschuwen voor bepaalde signalen, of hen een hart onder de riem te steken dat je de strijd kunt winnen. Velen gingen Gerjan al voor in dit online magazine door hun persoonlijke verhaal te vertellen. Maar Janneke, de zus van Gerjan, besloot na de 'one night only' tv-uitzending in november het verhaal van haar broer op haar blog te schrijven. Voor meer bewustwording. En dat juichen we toe. Daarom delen we hier een aangepaste versie.

“Ik was er al eens mee bij de huisarts geweest: een pijnlijke, gezwollen bal”, vertelt Gerjan openhartig. “Niet een onderwerp waar je graag mee te koop loopt, maar op je ballen ben je als man wel zuinig. Een onschuldige ontsteking was de conclusie. Ik werd naar huis gestuurd met een antibioticakuur. Toen de kuur was afgelopen waren de klachten weg. Probleem opgelost.”

Tot een paar maanden later. “Ik kreeg op mijn werk ineens veel pijn en ben naar de huisarts gegaan. Die stuurde me linea recta door naar het ziekenhuis. Waar ik binnen een paar uur op de OK lag. Mijn linkerbal werd verwijderd. En het leek misse boel. Een paar dagen van onzekerheid volgden, het weefsel dat was weggehaald moest onderzocht worden.”

Bal weg, kanker weg

Gerjan mocht nog dezelfde dag naar huis, was blij dat 'het' weg was en dat hij van die akelige pijn verlost was. “Maar ik zat wel met een operatiewond, een paar weken rust in het verschiet en onzekerheid. En, hoe slecht ik ook stil kan zitten, die onzekerheid was het ergste. Bij de uitslag bleek dus dat het zaadbalkanker was. Gelukkig een milde vorm. Bij mij was de kanker beperkt tot de bal, en die was weg, dus de kanker ook. Toch werd er onder de specialisten nog overlegd of er een nabehandeling plaats zou moeten vinden. Dit was uiteindelijk niet het geval.”

‘Klaar?!'
Hoewel de oplichting overheerste, het was per slot van rekening goed, bleef het lastig voor Gerjan. Waarom zouden ze voor de zekerheid niet nog een paar bestralingen doen, vroeg hij zicht af. “Of chemo? Natuurlijk zat ik daar niet op de wachten, maar dat het nu zo gemakkelijk 'klaar' zou zijn is ook lastig te bevatten. Toch was het zo, wat viel er immers te bestralen? Alles was weg.”

Verder leven
Inmiddels zijn we bijna een jaar verder. Een jaar waarin hij om de paar weken naar Groningen moet voor nacontrole. Soms alleen een bloedonderzoek, de andere keer een scan. “Ze houden me nauwlettend in de gaten”, vindt hij. “En dat is goed. Heel goed. Ik ben weer verder gegaan met leven zoals ik dat altijd deed, maar werd wel flink met mijn neus op de feiten gedrukt dat het zomaar anders kan lopen dan je denkt. In de ochtend zit je nietsvermoedend op de fiets naar je werk en 's avonds kom je met een bal minder thuis na een operatie.”

Wakker geschud
Niet alleen Gerjan werd trouwens met zijn neus op de feiten gedrukt, beaamt zijn zus. “Ook zijn vriendin, en wij als familie werden even wakker geschud. We vinden het daarom belangrijk dat er meer bekendheid komt over dit onderwerp en dat mannen met klachten naar de huisarts gaan. Blijf er niet mee rondlopen, hoe gênant je het ook vindt. Hoe eerder je erbij bent hoe beter deze rotziekte te behandelen is.”

“In de ochtend zit je nietsvermoedend op de fiets, 's avonds kom je met een bal minder thuis.”

Wil je het blog van Janneke lezen?