Julien is 25 als zijn vriendin hem aanspoort naar de huisarts te gaan. Eén van zijn ballen lijkt groter geworden. “Ze zei dat het een beetje stekelig voelde. Op dat moment dacht ik nog: misschien is hij de ene dag gewoon anders dan de andere dag. Maar toen het steeds meer in de weg begon te zitten, nam ik het toch wel serieus.”
Kanker? Welnee!
Julien begint zijn zoektocht naar mogelijke oorzaken met wat speurwerk op Google. “Als je een kwaaltje opzoekt op internet, komt er al vrij snel kanker uit. Ik geloofde toen niet dat het dat kon zijn. Ik ging uit van een infectie of zo en ging toch maar langs de huisarts. Die wist ook niet direct wat het was. Ze regelde een bloed- en urineonderzoek, maar daar kwam niets bijzonders uit. Daarna door voor een echo. Mijn vriendin en ik gingen nietsvermoedend naar het ziekenhuis: we hadden eigenlijk het idee dat we daarna gewoon boodschappen zouden gaan doen.”
Onverwacht nieuws
Die boodschappen komen er niet van. “Mijn vriendin zag al aan de blikken van de zorgverleners bij de echo dat ze serieuzer begonnen te kijken. Het duurde ook allemaal lang. Uiteindelijk vertelden ze dat er weefsel zat dat er niet hoorde te zitten. Na die uitslag gingen we van kantoortje naar kantoortje, eindigend bij de uroloog. Er waren sterke vermoedens op zaadbalkanker, maar het was nog niet 100 procent zeker. Om het zeker te weten, moest mijn bal eruit.”
“Nu was ik ineens ziek, terwijl ik me helemaal niet ziek voelde”
Ziek, maar niet ziek
“Dat nieuws kwam voor ons echt uit de lucht vallen. De uroloog vertelde het rustig en snel. Alsof je de bus moest halen. Ik had nog nooit iets serieus gehad. Een gekneusde pols was het ergste wat mij ooit was overkomen. En nu was ik ineens ziek, terwijl ik me helemaal niet ziek voelde. Als je dan het woord kanker hoort, denk je: misschien ga ik hieraan dood. Ik had zo veel vragen. Dat gevoel dat de wereld onder je voeten vandaan valt, was toen wel echt op zijn plaats.”
Information overload
Veel tijd om emoties te verwerken is er niet. “We zagen zoveel mensen en hoorden zoveel nieuwe dingen in het ziekenhuis, dat we nog helemaal niet aan emoties toekwamen. Ik moest na de uitslag bij de uroloog mijn zaad in laten vriezen en de volgende ochtend weer op tijd in het ziekenhuis zijn. Mijn operatie kon niet ingepland worden, dus ik moest gewoon aanwezig zijn, en dan werd ik er ergens tussen ‘gepropt’. De avond hiervoor hebben mijn vriendin en ik kort samen gereflecteerd op wat er nu eigenlijk gebeurd was, maar het verder zo veel mogelijk losgelaten.”
Definitief
“Na de operatie werd ik doorverwezen naar het Antoni van Leeuwenhoek voor de definitieve uitslag. Het was inderdaad zaadbalkanker, en ik had geen uitzaaiingen. De tumor was wel groot geworden, maar gelukkig ingekapseld gebleven. Ook al was het uit mijn lichaam, het bleef zwaar om definitief te horen dat ik kanker had.”
“Ik besloot te doen alsof ik naar een hotel ging”
Wachten of chemo?
Julien krijgt twee opties: waakzaam wachten met veel controles, of één preventieve chemokuur van een week. “Bij waakzaam wachten moest ik vaak naar het AVL voor bloedcontroles. Als ze iets zouden vinden, waren ze er snel bij, maar dan zouden er meteen drie chemokuren volgen. Eén preventieve chemokuur zou de kans dat het terugkwam flink verkleinen. We weten allemaal wat chemo doet, dus ik moest er wel over nadenken. Maar het idee dat de kans zo werd verlaagd, sprak mij veel meer aan. Daar heb ik uiteindelijk voor gekozen.”
Hotelovernachting
“Chemo was een ver-van-mijn-bedshow. Ik had geen idee hoe het allemaal werkte. Ik wist niet eens hoe chemo werd toegediend. Toen ik ontdekte dat ik aan een infuus moest, was het wel even slikken. Ik hou totaal niet van naalden. Om mezelf wat meer op mijn gemak te brengen, besloot ik gewoon te doen alsof ik naar een hotel ging. Ik pakte mijn tas in met de gedachte dat ik daar een beetje ging chillen, of lezen. En het blijft natuurlijk een ziekenhuis, maar ze hadden het wel comfortabel gemaakt.”
Broodje ijzer
De eerste dagen heeft Julien weinig last van de chemokuur. “Alleen de laatste twee dagen kreeg ik wat last van hoofdpijn en duizeligheid. En ineens smaakte mijn broodje pindakaas, dat ik al een week dagelijks at, naar ijzer. Toen wist ik: aha, dit is die smaakverandering waar ze het over hadden. Uiteindelijk heb ik nog een aderinfectie gehad, waarschijnlijk omdat ik mijn arm met het infuus steeds in een houding hield alsof ik een mitella had. Met dank aan de angst voor naalden!”
“Volgens mijn vriendin rook ik nog een tijdje chemisch”
Losse haren en gekke geuren
Na de chemo duurt het ongeveer een maand voordat Julien weer een beetje bijkomt. “Volgens mijn vriendin rook ik nog een tijdje chemisch. Heel gek, ik wist niet dat dat kon. Mijn haar viel pas een paar weken na de chemo uit. Ik had het niet meer verwacht, maar kreeg zo wel antwoord op de vraag hoe ik eruit zou zien als ik kaal zou zijn. Verder voelde ik me nog lange tijd moe, en ben ik aangekomen. Er ging in die periode na de chemo veel door mij heen. Ik voelde ook een boosheid die ik niet helemaal kon plaatsen. Een machteloos gevoel. Hoe kan het nou, dat zoiets in je lijf groeit zonder dat je het doorhebt? En wat nou als ik geen vriendin had gehad die me aanspoorde naar de dokter te gaan? Dat soort vragen waren confronterend om over na te denken.”
Uitlaatklep
“Vanuit mijn affiniteit met schrijven heb ik op Facebook een verhaal geschreven over mijn ziektetraject. Een fijne uitlaatklep. Ik kon het ook leuk verwoorden. Zo eindigde ik mijn verhaal met dat ik dankbaar was dat mijn vriendin zo vaak met mijn ballen speelde. Ik ontving heel veel steun, zelfs uit hoeken waaruit ik het niet had verwacht en van mensen die ik niet eens kende, maar mijn eigen vriendengroep bleef stil. Het verliezen van mijn vriendengroep deed meer pijn dan het verliezen van mijn bal. Maar ik heb het nu afgesloten; als dat je vrienden zijn, dan weet je het wel.”
“Onze relatie is na dit alles veel sterker geworden”
Samen sterk
“Mijn vriendin van toen is er van begin tot eind voor mij geweest. We zijn inmiddels helaas uit elkaar, maar ik kijk met veel waardering terug op wat zij in die periode heeft gedaan. Ze heeft tijdens het traject ons drukke bedrijf in haar eentje gerund, thuis veel opgevangen en voor mij gezorgd. Nu kijk ik vooral vooruit: er staat genoeg moois op mij te wachten en ik kijk uit naar de toekomst. Ik zie wel waar het mij brengt.”
Leef het leven
“Ik merk wel echt dat er een leven voor en na is. Ik kan minder goed tegen drukte en onthoud dingen minder goed. Inmiddels hoef ik niet meer op controle te komen. Fijn, maar ook een vreemd gevoel. Wat als de kanker nu terugkomt? Toch ben ik er niet elke dag mee bezig. Ik ben gewoon weer lekker mijn leven aan het leven!”