Het ervaringsverhaal van Frank en Marjolein

“Het is kutnieuws, maar we zetten alles op alles om het te overwinnen”

"Ik dacht: een tumor, hoe dan? Straks gaat ie dood, blijf ik alleen met de kleine, schoot door m’n hoofd."

Frank en Marjolein hadden het goed. Een mooi huis, allebei een leuke baan. De geboorte van hun dochter maakte hun geluk compleet. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Tot Frank in oktober met klachten naar de huisarts ging en zaadbalkanker bleek te hebben. In no time stond hun leven op zijn kop. Ze vertellen open en uitgebreid hoe ze dat allebei hebben ervaren. “Een ontsteking werd uitgesloten bij de huisarts”, begint Frank zijn kant van het verhaal. “Maar waar de pijn in mijn bal nu wel vandaan kwam, konden ze niet achterhalen. Ik heb tegen beter weten in nog een soa-test laten doen. Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis voor een echo. Ik zag het meteen aan die man: het is niet goed, hè?” Heftig moment Frank houdt er niet van als mensen om de hete brij heen draaien. Toen tijdens de echo werd gezegd dat hij een tumor in zijn bal had, schrok hij natuurlijk toch. “Ik ben in zo’n situatie misschien ook wel een tikje brutaal en neem geen genoegen met ‘we gaan er verder naar kijken’. Maar als je dan alleen in zo’n ziekenhuis bent en verwacht dat het om iets simpelers zou gaan, een cyste ofzo, dan is het heftig. Direct werd hij doorgestuurd naar de uroloog. Ik heb Marjolein onderweg daar naartoe gebeld, dat ze beter kon komen.”

Een tumor? Hoe dan? Marjolein lacht. “Zo heb jij het ervaren. Maar het is iets anders gegaan. Ik was aan het werk en kreeg een telefoontje van Frank. Huilend vertelde hij dat hij een tumor in zijn bal heeft. Ik dacht: een tumor, hoe dan? Straks gaat ie dood, blijf ik alleen met de kleine schoot door m’n hoofd. Na drie seconden was die gedachte weg. Ik wilde gelijk naar hem toe, maar vanwege corona mocht dat niet. Frank had inmiddels alweer opgehangen, omdat de uroloog hem verwachtte. Ondertussen maakte ik me klaar om naar het ziekenhuis te gaan, dan zou ik wel op de parkeerplaats wachten. Gelukkig belde hij 5 minuten later dat ik toch naar het ziekenhuis mocht komen.” Meest bizarre moment in mijn leven Het stel was blij dat ze samen op gesprek konden. Frank: “In het eerste gesprek was alles langs mij heen gegaan. Je hebt het idee dat je ergens bij bent voor iemand anders, dat het niet over jou gaat. Dat je toeschouwer bent van iets vreselijks, maar niet weet waarom. Ik dacht meteen: weg met die tumor. Ik wilde nergens op wachten. Maar ik snap wel dat ze ook nog bepaalde dingen moeten bespreken. Je moet onder andere nadenken over je kinderwens. We hadden nota bene net een dochter op de wereld gezet. En dan overkomt je dit. Moet je je ook nog eens aftrekken in een ziekenhuiskamertje. Ik denk dat dat wel zo’n beetje het meest bizarre is wat ik in mijn leven heb moeten doen.” Alles op alles Marjolein was blij dat de uroloog de angel uit het gesprek haalde door te zeggen dat 95% van de patiënten teelbalkanker overleeft. “Dat maakte Frank direct heel strijdbaar. Hij zou bij die 95% horen. Ik sloot me daarbij aan. Het is kutnieuws, maar we gaan alles op alles zetten om dit te overwinnen.” Ze benadrukt dat ze het wel gek vond dat ze meteen in zo’n praktische modus vlogen. “Dat je allebei direct je werk belt om alle afspraken voor de komende dagen te cancelen. Het is gek dat je collega’s het eerder weten dan je familie." Helemaal gek gelezen Frank houdt van zekerheid. “De spanning vond ik lastig om mee om te gaan. Het was mijn eerste ziekenhuisopname. Je hebt geen idee wat je te wachten staat. Ik besloot direct een nepbal te laten plaatsen tijdens de operatie. Want, dat staat toch niet, als zo’n bal weg is? Gelukkig heb ik van de operatie fysiek weinig last gehad. Het meest vervelende vond ik het wachten op de uitslagen , na de operatie. In die paar dagen heb ik me helemaal gek gemaakt. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik ben zelf onderzoeker, ik houd van feiten. Dus besloot ik er volledig in te duiken en alles te lezen wat voorbij kwam. De uroloog had gelukkig wel door dat ik er op die manier in stond. Hij belde al snel met het nieuws dat de scans en het bloed er goed uit zagen. Ik bleef in die periode maar malen en was afwezig. We hielden ons op de been door een beetje te grappen en te grollen. Tijdens het herstel had ik gelukkig wel afleiding van onze dochter Lot.” Marjolein weet nog goed dat Lot ’s avonds lag te slapen en Frank tegen haar zei: “Ik wil Lot wel zien opgroeien. Dat was voor mij een heel heftig moment. Toen braken we allebei.”

Een tumor? Hoe dan? Marjolein lacht. “Zo heb jij het ervaren. Maar het is iets anders gegaan. Ik was aan het werk en kreeg een telefoontje van Frank. Huilend vertelde hij dat hij een tumor in zijn bal heeft. Ik dacht: een tumor, hoe dan? Straks gaat ie dood, blijf ik alleen met de kleine schoot door m’n hoofd. Na drie seconden was die gedachte weg. Ik wilde gelijk naar hem toe, maar vanwege corona mocht dat niet. Frank had inmiddels alweer opgehangen, omdat de uroloog hem verwachtte. Ondertussen maakte ik me klaar om naar het ziekenhuis te gaan, dan zou ik wel op de parkeerplaats wachten. Gelukkig belde hij 5 minuten later dat ik toch naar het ziekenhuis mocht komen.” Meest bizarre moment in mijn leven Het stel was blij dat ze samen op gesprek konden. Frank: “In het eerste gesprek was alles langs mij heen gegaan. Je hebt het idee dat je ergens bij bent voor iemand anders, dat het niet over jou gaat. Dat je toeschouwer bent van iets vreselijks, maar niet weet waarom. Ik dacht meteen: weg met die tumor. Ik wilde nergens op wachten. Maar ik snap wel dat ze ook nog bepaalde dingen moeten bespreken. Je moet onder andere nadenken over je kinderwens. We hadden nota bene net een dochter op de wereld gezet. En dan overkomt je dit. Moet je je ook nog eens aftrekken in een ziekenhuiskamertje. Ik denk dat dat wel zo’n beetje het meest bizarre is wat ik in mijn leven heb moeten doen.” Alles op alles Marjolein was blij dat de uroloog de angel uit het gesprek haalde door te zeggen dat 95% van de patiënten teelbalkanker overleeft. “Dat maakte Frank direct heel strijdbaar. Hij zou bij die 95% horen. Ik sloot me daarbij aan. Het is kutnieuws, maar we gaan alles op alles zetten om dit te overwinnen.” Ze benadrukt dat ze het wel gek vond dat ze meteen in zo’n praktische modus vlogen. “Dat je allebei direct je werk belt om alle afspraken voor de komende dagen te cancelen. Het is gek dat je collega’s het eerder weten dan je familie." Helemaal gek gelezen Frank houdt van zekerheid. “De spanning vond ik lastig om mee om te gaan. Het was mijn eerste ziekenhuisopname. Je hebt geen idee wat je te wachten staat. Ik besloot direct een nepbal te laten plaatsen tijdens de operatie. Want, dat staat toch niet, als zo’n bal weg is? Gelukkig heb ik van de operatie fysiek weinig last gehad. Het meest vervelende vond ik het wachten op de uitslagen , na de operatie. In die paar dagen heb ik me helemaal gek gemaakt. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik ben zelf onderzoeker, ik houd van feiten. Dus besloot ik er volledig in te duiken en alles te lezen wat voorbij kwam. De uroloog had gelukkig wel door dat ik er op die manier in stond. Hij belde al snel met het nieuws dat de scans en het bloed er goed uit zagen. Ik bleef in die periode maar malen en was afwezig. We hielden ons op de been door een beetje te grappen en te grollen. Tijdens het herstel had ik gelukkig wel afleiding van onze dochter Lot.” Marjolein weet nog goed dat Lot ’s avonds lag te slapen en Frank tegen haar zei: “Ik wil Lot wel zien opgroeien. Dat was voor mij een heel heftig moment. Toen braken we allebei.”

“We denken dat we alles onder controle hebben, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Vooral je gezondheid niet. En dat is gewoon het allerbelangrijkste."

Thuis kon ik me verstoppen Zaadbalkanker zorgde ervoor dat Frank zichzelf allerlei levensvragen ging stellen. “Doen we wel de juiste dingen? Genieten we wel genoeg? Voordat je ziek bent, is alles vanzelfsprekend. Je hebt je werk, sporten, hobby’s. Inmiddels ook een gezin. Maar zo’n ziekte doet je beseffen dat het leven niet maakbaar is.” Marjolein knikt instemmend. “We denken dat we alles onder controle hebben, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Vooral je gezondheid niet. En dat is gewoon het allerbelangrijkste. Ik vond het best wel bijzonder hoe we na de diagnose alles uit onze handen lieten vallen.” De werkgever van Frank was heel stellig: je team is ingelicht en ga jij nu maar herstellen. Ook toen hij weer stapsgewijs aan het werk ging hield hij vinger aan de pols: werk je niet te veel? “Door corona kon ik me eigenlijk redelijk goed verstoppen voor de buitenwereld. Je wilt niet de hele dag vragen beantwoorden. Het hoort erbij, hoor, maar het was fijn om vanuit huis het werk weer op te kunnen bouwen en te herstellen.” De kijk van een buitenstaander Na twee weken ging Frank weer hardlopen. Ook pakte hij het tennissen snel weer op. Psychisch viel het herstel hem zwaarder. “In december merkte ik dat ik twijfels kreeg over mijn werk. Ik had een plan in mijn hoofd over hoe mijn carrière ongeveer zou verlopen. Ik wilde eerste nog een stap maken en daarna iets meer maatschappelijks gaan doen. Moet ik dat proces niet versnellen, spookte door mijn hoofd. Ook het vertrouwen in mijn lichaam werd minder. Bij elk pijntje maakte ik mezelf helemaal gek. Zeker toen ik pijn leek te krijgen in mijn andere bal. Toen ik daarover belde met het ziekenhuis mocht ik twee uur later komen. De arts kon me gelukkig geruststellen. Ze heeft me heel goed uitgelegd hoe ik eventuele verdachte plekken kon voelen en op welke plek alle mannen altijd wat gevoeliger aanvoelen. En uitzaaiingen voel je niet, heeft ze me verzekerd. Dat was een opluchting.” Frank gaat nu zo’n een keer in de maand naar een psycholoog. “Daar voel ik me goed bij. Even met iemand van buitenaf de situatie weer in perspectief zetten. En horen dat niet meer alles vanzelfsprekend is.”

“Erover praten is heel belangrijk en heeft ons enorm geholpen. Je moet af en toe een rustmoment zoeken en je gevoelens bespreken. Er zijn zoveel dingen op ons afgekomen. Je doet het samen”

Het leven is niet maakbaar Ook hun kinderwens kwam ter sprake. Marjolein en Frank hadden voor Lot een broertje of zusje in gedachten als ze 2/2,5 jaar oud zou zijn. Marjolein: “Mocht dat allemaal lukken natuurlijk, want dat is niet vanzelfsprekend. Die planning hebben we besloten los te laten. In mei moet Frank weer voor onderzoek naar het ziekenhuis. Stel dat ze wel iets vinden en er is toch chemo nodig, dan mag ik tot een jaar na de chemo niet zwanger worden. Dus we gaan er nu gewoon voor. Mocht het lukken, dan lukt het en dan wordt het wat eerder dan eerst gedacht. En als het niet lukt, dan zien we dan wel hoe het loopt. Het leven is zogezegd niet maakbaar.” Blijf praten met elkaar Marjolein en Frank zijn een sterk en open koppel. “Erover praten is heel belangrijk en heeft ons enorm geholpen. Je moet af en toe een rustmoment zoeken en je gevoelens bespreken. Er zijn zoveel dingen op ons afgekomen. Je doet het samen”, legt Frank uit. Marjolein heeft dat ‘samen doen’ anders ervaren. “Natuurlijk ben ik er altijd voor hem, maar ik stond wel aan de zijlijn. Ik kon niet vechten en herstellen. Ik raakte niet het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Ik denk wel dat dat een essentieel verschil is in hoe je het meemaakt.” Ze hebben nog een advies voor alle mannen die voelen dat er iets niet klopt. “Ga op je gevoel af. Als jij denkt dat er iets niet klopt, dan moet je naar de dokter gaan. En zoek ook psychische hulp zodra je merkt dat je het nodig hebt. Je maakt iets heftigs mee. Met de juiste hulp kun je daarmee leren omgaan.”

Foto's Frank en Marjolein: Berdi Schouten

Het leven is niet maakbaar Ook hun kinderwens kwam ter sprake. Marjolein en Frank hadden voor Lot een broertje of zusje in gedachten als ze 2/2,5 jaar oud zou zijn. Marjolein: “Mocht dat allemaal lukken natuurlijk, want dat is niet vanzelfsprekend. Die planning hebben we besloten los te laten. In mei moet Frank weer voor onderzoek naar het ziekenhuis. Stel dat ze wel iets vinden en er is toch chemo nodig, dan mag ik tot een jaar na de chemo niet zwanger worden. Dus we gaan er nu gewoon voor. Mocht het lukken, dan lukt het en dan wordt het wat eerder dan eerst gedacht. En als het niet lukt, dan zien we dan wel hoe het loopt. Het leven is zogezegd niet maakbaar.” Blijf praten met elkaar Marjolein en Frank zijn een sterk en open koppel. “Erover praten is heel belangrijk en heeft ons enorm geholpen. Je moet af en toe een rustmoment zoeken en je gevoelens bespreken. Er zijn zoveel dingen op ons afgekomen. Je doet het samen”, legt Frank uit. Marjolein heeft dat ‘samen doen’ anders ervaren. “Natuurlijk ben ik er altijd voor hem, maar ik stond wel aan de zijlijn. Ik kon niet vechten en herstellen. Ik raakte niet het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Ik denk wel dat dat een essentieel verschil is in hoe je het meemaakt.” Ze hebben nog een advies voor alle mannen die voelen dat er iets niet klopt. “Ga op je gevoel af. Als jij denkt dat er iets niet klopt, dan moet je naar de dokter gaan. En zoek ook psychische hulp zodra je merkt dat je het nodig hebt. Je maakt iets heftigs mee. Met de juiste hulp kun je daarmee leren omgaan.”

Foto's Frank en Marjolein: Berdi Schouten

“Erover praten is heel belangrijk en heeft ons enorm geholpen. Je moet af en toe een rustmoment zoeken en je gevoelens bespreken. Er zijn zoveel dingen op ons afgekomen. Je doet het samen”