Testicle Talks

Tom (29) dacht er precies zo over. Hij had zaadbalkanker gehad, de behandeling doorlopen en hij dacht: klaar. “Mijn verpleegkundige noemde tijdens de behandeling al eens zo’n IPSO-centrum. Mijn eerste gedachte was: nee bedankt. Dat is voor mensen die zielig in een kring zitten te praten. En sowieso iets voor oudere mensen.” Dus hij ging niet.

Totdat het begon te wringen. Fysiek ging het eigenlijk best goed, vertelde hij. Maar seks, dat was gewoon anders. Minder zin, minder gevoel en vooral veel meer in zijn hoofd. Tom dacht dat het tijdelijk zou zijn en dat hij hier even doorheen zou moeten. Maar ondertussen ging hij intimiteit juist vermijden. Zijn vriendin merkte het ook. Alleen konden ze dit niet goed aan elkaar verwoorden en de afstand tussen hen werd alleen maar groter.

Herkenbaar voor veel mannen. Maar tegelijk iets waar bijna niemand het spontaan over heeft. Uiteindelijk besloot Tom toch naar een IPSO-huis te gaan – en met succes. “Ik had verwacht dat ik daar totaal niet zou passen. Maar er zaten gewoon gasten zoals ik, van mijn leeftijd.”

Iemand daar zei: “Sinds de behandeling voelt mijn lijf niet meer van mij.” Die herkenning was zo fijn voor Tom. Hij voelde zich ineens niet meer alleen of gek. Dat is de kracht van lotgenotencontact: niet alleen praten, maar jezelf herkennen in een ander. Je hoeft niet alles uit te leggen, ze snappen het al. Dat geeft rust. En ineens wordt het makkelijker om woorden te geven aan dingen waar je eerder omheen draaide.

Ik leerde Tom kennen tijdens een AYA-dag in een IPSO-centrum, want ik ben er zelf ook regelmatig te vinden. Zo nu en dan doe ik een inloopspreekuur bij het IPSO-centrum in Zaandam. Binnenkort spreek ik daar tijdens een AYA-dag. Eerder ging het daar bijvoorbeeld over de impact van prostaatkanker en de behandeling daarvan op intimiteit en seksualiteit.

Wat een IPSO-centrum kan betekenen voor intimiteit, seksualiteit en relaties wordt vaak onderschat. Dit zijn onderwerpen die tijdens ziekenhuiscontroles lang niet altijd aan bod komen. Terwijl 75% van de oncologische patiënten op deze gebieden wel negatieve gevolgen van ziekte en behandeling ervaart.

In een inloophuis is daar wél ruimte voor. Je hoort hoe anderen omgaan met minder zin, met een lijf dat anders reageert, met onzekerheid tijdens seks of afstand in een relatie. Je merkt dat verlangen niet altijd vanzelf terugkomt. Dat opwinding beïnvloed wordt door spanning, vermoeidheid en alles wat je hebt meegemaakt. En misschien nog wel belangrijker: je merkt dat er niets ‘kapot’ is, maar dat jouw klachten heel normaal zijn.

Het kan spannend zijn om binnen te stappen. Zeker als je, net als Tom, denkt dat het niks voor jou is. Maar juist die stap over de drempel kan je meer opleveren dan je nu kunt bedenken.