Andries Klaassen ontdekt terwijl hij probeert te slapen een harde plek aan de zijkant van zijn rechterbal. “Op een gewone avond voelde ik het ineens. Maar ik verzweeg het en stelde een bezoek aan de huisarts uit. Een paar jaar later kon ik daar toch niet meer onderuit.”
Google als raadpleger
“Er ging zo'n twee tot drie jaar overheen voordat ik echt actie ondernam. Ik dacht eerst dat het vanzelf wel weg zou gaan. Maar dat bleek niet het geval. Daarom besloot ik toch maar eens Google te raadplegen. Die vertelde mij al snel dat het zaadbalkanker zou kunnen zijn. Ik dacht: dat kan toch niet. Dus liet ik het maar gewoon zitten.”
Advies
Wanneer Andries het idee heeft dat de harde plek groeit, neemt hij een van zijn vrienden in vertrouwen. “Hij had ook ooit iets gehad wat wel vanzelf weer was weggegaan. Hij zei dat ik toch echt beter naar de dokter kon gaan. Het kon namelijk heel goed iets verkeerds betekenen. Na dat gesprek besloot ik een afspraak te maken. Want wat had ik nou eigenlijk te verliezen?”
“Dat gaf me al een voorgevoel: dit klopt niet”
Forse afwijking
“De huisarts dacht niet meteen aan kanker. Ze noemde nog vier andere mogelijke oorzaken. Omdat ze wel iets voelde, stuurde ze me door voor een echo. Na afloop moest ik in de wachtkamer blijven zitten. Dat gaf me al een voorgevoel: dit klopt niet. Even later kwam de specialist terug. Ze zei: we willen er niet omheen draaien, maar we hebben een forse afwijking gezien.”
Meerdere tumoren
Andries moest meteen bloed laten prikken en daarna door naar de uroloog. “Die vertelde mij dat ik een forse tumor had. Eigenlijk drie tumoren, waarvan de grootste 3,5 centimeter was. Toen ik vertelde dat ik het plekje twee tot drie jaar geleden al had gevoeld, schrok ze daar best wel van. Ze wilde daarom dat ik nog voor mijn operatie een CT-scan zou doen om de rest van mijn lichaam te controleren.”
Ouders inlichten
“Diezelfde avond werd ik gebeld. De dag erna zou ik geopereerd worden. Tot dat moment had ik het met niemand gedeeld, zelfs niet met mijn ouders. Ik wilde hen er niet mee lastigvallen, zij hadden hun eigen zorgen. Pas ’s avonds laat heb ik mijn moeder gebeld. Ze schrok natuurlijk enorm en wilde graag mee naar het ziekenhuis. Eerst zei ik dat dat niet hoefde, maar dat liet ze niet gebeuren. Ze wilde er voor me zijn.”
“Je kunt het beste accepteren dat het even niet gaat zoals je wilt”
Geen controle
De volgende dag begint voor Andries bij het fertiliteitscentrum. “De artsen hadden me sterk geadviseerd zaad in te vriezen. Daarna ging ik door naar de CT-scan. Ze zagen geen uitzaaiingen, maar wel wat op mijn linkerbal. Daar gingen nog geen alarmbellen bij af, maar we moesten het wel in de gaten houden. Na de scan ging ik direct door naar de operatie.
Alles ging zo snel. Ik heb nog een beetje tijdgerekt, zodat mijn moeder net op tijd in het ziekenhuis was voordat ik naar de operatiekamer werd gereden. Het gevoel dat je nergens meer controle over hebt op zo'n moment is bizar. Het enige wat je kunt doen is het op je af laten komen en accepteren dat het even niet gaat zoals je wilt.”
Veel pijn
“De operatie zelf ging goed, maar ik had tijdens het opereren ontzettend veel pijn. Dat heb ik natuurlijk niet bewust meegemaakt, maar de artsen zagen dat ik het zwaar had. Ook het herstel was niet makkelijk. Ik moest eigenlijk een nacht blijven, maar ik wilde dezelfde avond naar huis.”
“Dat ik uitzaaiingen had was echt een klap”
Spijt
Eenmaal thuis heeft Andries spijt van die beslissing. “Ik kon bijna niets. Ik kon niet naar boven lopen, moest uit bed getild worden en ook naar de wc geholpen worden. De eerste weken had ik ontzettend veel pijn en helemaal geen energie. Uiteindelijk ben ik drie maanden uit de running geweest voordat ik weer een beetje kon werken. En dat was ook financieel en voor mijn klantenbestand erg pittig, aangezien ik net zzp’er was geworden.”
Op vakantie met uitzaaiingen
“Net op het moment dat ik weer volledig aan het werk was en mij een beetje de oude voelde, ontdekten ze uitzaaiingen in de lymfeklieren rond mijn buikslagader. Dat was echt een klap. Ik dacht dat ik er vanaf was. In eerste instantie was er sprake van bestraling, maar uiteindelijk bleek chemotherapie de enige optie. Voordat dat begon had ik nog een vakantie gepland naar Italië. Ik heb gevraagd of ik nog even kon gaan. Nog even ontspannen. Mijn gedachten verzetten. Het mocht, onder voorwaarde dat ik daarna wel meteen zou beginnen. Die eerste week in Italië was echt vakantie. Ik dacht niet aan het ziek zijn of aan de chemo. In de tweede week begon de spanning wel te komen.”
“Ik kreeg sondevoeding en de chemo werd even uitgesteld”
Zware impact
“De chemotherapie was echt zwaar. Ik heb bijna elke dag overgegeven. Soms wel zes of zeven keer per dag. Op een gegeven moment kon ik bijna niets meer eten en kreeg ik sondevoeding. Tijdens het traject ben ik ook nog een week opgenomen in het ziekenhuis omdat ik zo ziek was, waardoor de chemo even werd uitgesteld. Er was zelfs een moment dat ze zich afvroegen of ik het wel zou overleven. Ik heb ook echt gezegd dat ik wilde stoppen met de behandeling. Maar uiteindelijk heb ik het toch afgemaakt, omdat het nog maar om één kuur ging.
Na de chemotherapie heb ik nog lang last gehad van psychisch overgeven. Mijn lichaam had geen klachten meer van de chemo, maar gaf wel een seintje dat ik moest overgeven. Daar heb ik hulp voor gehad, waardoor die klacht langzaam is weggetrokken.”
“Soms vergeten ze dat je ziek bent, omdat je er niet ziek uitziet”
Aangetaste longen
“Nu gaat het redelijk. Ik werk weer een paar uur per dag, maar ik ben nog steeds erg moe. Bij een recente controle zagen ze dat de chemo mijn longen heeft aangetast. Ik heb nu longfibrose en daarvoor moet ik nog naar een longarts. Dus wat de toekomst precies brengt, weet ik nog niet. Ik probeer me vooral te focussen op wat ik nu kan.”
Gekke plek? Vraag om een check!
“Als ik terugkijk, was het een verschrikkelijke tijd. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Ik vind het lastig om erover te praten met mensen die niet zelf beleefd hebben hoe het is. Soms vergeten ze dat je ziek bent, omdat je er niet ziek uitziet. Daarom wil ik mijn verhaal hier delen, in een omgeving met lotgenoten. Misschien helpt het iemand anders.
Mijn advies: als je iets voelt dat niet normaal is, ga naar de huisarts. Echt waar. Je kunt beter een keer te veel gaan dan te weinig. Want als je er te lang mee rondloopt, kunnen de gevolgen groot zijn.”