Een paar maanden geleden – in maart 2026 – spraken we Wesley Boer over zijn zaadbalkanker. Na zijn diagnose in oktober 2024 onderging hij een operatie waarbij zijn zaadbal werd verwijderd. In de zomer van 2025 ontdekten artsen een uitzaaiing in zijn lies. Achttien bestralingen volgden. Ondanks deze pittige behandeling bleef Wesley opvallend positief en had hij relatief weinig last van bijwerkingen.
Inmiddels heeft Wesley opnieuw een intensieve behandeling achter de rug. In dit vervolggesprek vertelt hij hoe hij die heeft ervaren, welke gevolgen hij daar nog van merkt en hoe hij naar de toekomst kijkt.
Tegenvaller
“De eerste scan na de behandeling van mijn lies was goed. Helaas kreeg ik bij de volgende scan te horen dat er twee uitzaaiingen waren gevonden in de lymfeklieren in mijn buik. Daarvoor kreeg ik vier chemokuren, de zogenoemde EP-kuren. En die vielen tegen. Ik ben natuurlijk goed door de operatie en de bestralingen gekomen, en daarom dacht ik nu ook: dat doe ik wel even. Weekje ziekenhuis, weekje thuis bijkomen en dan een weekje sporten en werken voor het riedeltje opnieuw begint. Maar al na de eerste kuur merkte ik dat ik het flink had onderschat. De werkelijkheid bleek heel anders.”
Energieloos
“Elke chemokuur bestond uit drie weken: vijf dagen ziekenhuis en daarna zestien dagen thuis. Waar ik vooraf dacht dat ik thuis snel weer het een en ander zou kunnen oppakken, bleek vooral de tweede week ontzettend zwaar. Dan had ik vrijwel nergens energie voor. Zelfs tv kijken lukte niet. Ik hees mijzelf uit bed om iets te eten en drinken, en lag daarna vaak alweer te slapen.”
“Zo werd het een soort competitie op de afdeling”
Beweeg-competitie
“Als fanatiek sporter heb ik natuurlijk geprobeerd mijzelf in beweging te houden, ook tijdens de kuren in het ziekenhuis. Ik kreeg een tracker om mijn been die bijhield hoeveel ik bewoog. Een uur en zeven minuten per dag was het doel. In de gang hing een scherm die de bewegingstijden van andere patiënten weergaf. Zo werd het een soort competitie op de afdeling.
Daarnaast deed ik tijdens de opnames twee keer per week krachttraining met de fysiotherapeut van het ziekenhuis. Niet om fitter te worden, maar vooral om zo veel mogelijk van mijn kracht en conditie te behouden tijdens de behandeling.
De eerste twee kuren lukte het nog om af en toe even te fietsen, maar bij de laatste kuren werd dat te zwaar. Ik maakte er wel een gewoonte van iedere avond samen met mijn vader een rondje om het ziekenhuis te wandelen. Het voelde heerlijk om even een frisse neus te halen en uit de ziekenhuiskamer te zijn. Die kleine momenten hielpen mij om de dagen door te komen.”
Gehoorproblemen
“Inmiddels zijn mijn kuren voorbij. Helaas heb ik enkele klachten overgehouden aan de behandeling. Zo heb ik neuropathie in mijn handen en voeten. Ook heb ik last van tinnitus, hoor ik minder goed en raak ik sneller overprikkeld als er meerdere geluiden tegelijk zijn.”
Chemobrein
“Naast de neuropathie en tinnitus merk ik dat ik last heb van zogenoemde chemobrein-klachten. Mijn geheugen werkt niet altijd zoals ik gewend was. Soms heb ik moeite om op woorden te komen, en in drukke situaties merk ik dat mijn hoofd sneller vol raakt. Het kost veel energie om meerdere dingen tegelijk te verwerken of overzicht te houden. Dat alles maakt mijn werk in de sportschool een stuk moeilijker.
Of deze klachten nog verder herstellen, moet de tijd uitwijzen. Sommige klachten kunnen verbeteren, maar op dit moment is nog niet duidelijk in hoeverre dat zal gebeuren.”
“De spanning of de vólgende scan ook goed is, blijft aanwezig”
Gewichtsverandering
“Tijdens de kuren ben ik aangekomen, wat eraan bijdraagt dat ik niet lekker in mijn vel zit. In eerste instantie wilde ik dat gewicht zo snel mogelijk kwijt, maar ik merkte dat mijn lichaam vooral bezig was met herstellen van de behandeling. Daardoor heb ik de focus eerst op herstel gelegd. Nu voel ik dat er langzaam weer ruimte komt om ook aan dat extra gewicht te werken.”
Mooi doel
“Na de kuren merkte ik dat ik mijn conditie en kracht helemaal opnieuw moest opbouwen. Voor iemand die vóór de diagnose vrijwel dagelijks sportte en zich fysiek topfit voelde, was dat best confronterend. Gelukkig zie ik inmiddels alweer wat progressie. Maar die ultramarathon op Texel waar ik het de vorige keer over had, die kwam te snel. Eind van het jaar staat een Backyard Ultra op het programma. Dat ik daar weer fit genoeg aan de start kan verschijnen, daar ga ik voor!”
Spanning
“Hoewel mijn vooruitzichten in principe goed zijn, merk ik wel dat de vraag in mijn hoofd rondspookt: ‘wat als het ergens toch nog terugkomt?’ Een goede scan geeft mij niet echt een opgelucht gevoel. De spanning of de vólgende scan ook goed is, blijft aanwezig. Hopelijk wordt die onzekerheid minder als ik meerdere goede scans achter elkaar heb gehad. We gaan er voor nu gewoon vanuit dat mijn situatie stabiel blijft!”