Vijf jaar geleden overleed Chris’ zoon Patrick op 26-jarige leeftijd aan zaadbalkanker. “Het is zeldzaam dat teelbalkanker zo'n heftige afloop heeft. Wij hebben het ongeluk gehad dit van dichtbij mee te maken. Patrick had veel levenslust, genoot met hart en ziel van voetballen en was gezond. Tot hij dat niet meer was.”
Rugpijn
Chris vertelt dat Patrick buiten rugpijn geen last had van signalen van zaadbalkanker. “In 2018 ging ik verhuizen, en Patrick zou komen helpen sjouwen. Maar hij voelde zich niet lekker, had veel last van zijn rug, en tillen lukte niet. Voor die rugpijn is hij naar de huisarts geweest. Daar is toen geen verder onderzoek naar gedaan. Hij leek verder redelijk oké te zijn. Begin december sloeg dat om: hij had trombose en werd opgenomen in het ziekenhuis.”
Grote uitzaaiing
“Toen de artsen onderzochten waar de trombose vandaan kwam, bleek dat Patrick een tumor in zijn buik had die een slagader naar zijn been dichtdrukte. Vandaar de trombose. Na verder onderzoek ontdekten ze dat die tumor een uitzaaiing was, en dat de kanker vanuit zijn zaadbal kwam. Daarna werd alles snel in gang gezet. Kort na de diagnose werd hij geopereerd, en ook de tumor in zijn buik werd operatief verwijderd. We kregen te horen dat ze de randen waar de tumor zich had vastgezet niet helemaal schoon konden krijgen. Wel gingen ze ervanuit dat de chemo die zou kunnen bestrijden.”
“Aan het einde van het traject bleek dat de chemo niet geholpen had”
Meerdere chemokuren
Dat verloopt anders dan gehoopt. “Patrick ging naar het academisch ziekenhuis in Groningen voor zijn eerste chemokuur. Die duurde zo'n drie maanden. Aan het einde van het traject bleek dat het niet geholpen had. De waarden in zijn bloed waren wel iets gezakt, maar weg was het niet. Hij startte met een tweede, heftigere kuur. Ik weet nog goed hoe we allemaal zenuwachtig in de wachtkamer van het ziekenhuis wachtten op de definitieve uitslag. Maar ook die tweede kuur sloeg niet aan.”
Geen geluk
Patrick wordt naar het AVL in Amsterdam doorverwezen. “Zelf woonde hij in Assen, dus hij kwam tijdelijk bij mij in Harderwijk wonen. In het AVL kreeg hij immuuntherapie. Daarnaast ging hij nogmaals onder het mes. De tumor in zijn buik was inmiddels weer wat gegroeid, en ze wilden nog eens kijken of ze niet toch die randen weg konden halen. Helaas sloegen ook hier alle behandelingen niet aan. Hij was uitbehandeld.”
Patricks laatste maanden
“Na dat verschrikkelijke nieuws eind 2020 is Patrick teruggegaan naar Assen en heeft daar zijn laatste maanden doorgebracht, tot hij begin 2021 overleed. Tussen de laatste behandelingen door is hij nog met zijn vriendin naar Griekenland en Ibiza geweest. Nog even eropuit. Toen we hoorden dat hij uitbehandeld was, ging op vakantie gaan al niet meer. Maar hij deed nog wat hij kon. Dat was vooral kijken bij zijn voetbalclub, samen met zijn broertje, waarmee hij lang in hetzelfde team heeft gespeeld. Dat voetballen was zijn lust en zijn leven. Meespelen lukte al een tijd niet meer. De laatste weken lag Patrick op bed, aan zware morfine. Dat was als ouder heel moeilijk om te ervaren. Hij is uiteindelijk overleden en, zoals hij wenste, in Harderwijk begraven.”
“Ook als Patrick bang was, probeerde hij mij gerust te stellen”
Achteraf
“Ik zal me altijd blijven afvragen: had het zijn leven gered als ze er eerder achter waren gekomen? Ik heb hem eens gevraagd of hij geen voortekenen had gehad. Een verharding of vergroting aan zijn bal. Nee, had hij me geantwoord, dat had hij niet. Ik vond het best moeilijk om er met Patrick over te praten. Af en toe liet hij wel blijken dat hij bang was. En toch probeerde hij mij dan gerust te stellen. Ik vraag me af of hij zich soms niet genoeg gehoord heeft gevoeld. Maar zo’n realisatie komt, helaas, altijd pas achteraf.”
Van dichtbij
De vriendin van Patrick maakt alles ook van dichtbij mee. “Patrick leerde haar kennen in het ziekenhuis in Groningen waar hij onder behandeling was. Zij was verpleegkundige op zijn afdeling. Een heel groot deel van zijn traject heeft hij dan ook onder haar zorg doorgebracht. Tot aan zijn overlijden was de relatie tussen haar, mijn zoons, mijn ex-vrouw en mijzelf erg goed. Helaas is het contact met haar daarna verwaterd. Dat is erg jammer, maar zo'n rouwperiode is erg intens en ik weet niet goed hoe dat zo gekomen is.”
“Ik denk regelmatig aan hoe Patrick geen toekomst gekregen heeft”
Stilstaan
“In het begin bezocht ik het graf van Patrick wekelijks. Nu elke maand. Dat is toch een stukje acceptatie. We hebben een bankje tegenover zijn graf gezet, en elke keer dat ik er ben, zit ik daar. Dan denk ik aan hoe ik mijn andere zoons zie groeien en ontwikkelen, en hoe Patrick die tijd niet gehad heeft. Dat hij geen toekomst gekregen heeft. Hoe graag ik hem ook had zien groeien.”
Leven met verlies
“Een jaar na het overlijden van Patrick verloor ik mijn vrouw, ook aan kanker. Het waren pittige jaren. Inmiddels ben ik bijna gepensioneerd. Ik zit nu nog in het werkzame leven, wat me veel afleiding geeft. Bovendien sport ik graag. Ik kom mijn dagen wel door. Ik heb goed contact met mijn zoons en ex-vrouw. We zijn hier samen doorheen gegaan. Het is iets wat we altijd bij ons zullen dragen.”
Mannenbingo
De voetbalclub waar Patrick speelde, organiseerde na zijn overlijden een succesvolle Mannenbingo om geld op te halen voor Stichting Zaadbalkanker. Dankzij hun gezamenlijke inspanningen haalden zij een mooi bedrag op. Bedankt voor jullie steun!