Ivo Schaap loopt al maanden rond met zaadbalkanker voordat hij eind december 2024 de diagnose krijgt. Wat begint met pijn tijdens zijn grootste hobby – indoor wielrennen (Zwift) – eindigt in een operatie op dezelfde dag als de diagnose.
Schuld van de fiets
Voor lange tijd denkt Ivo dat de pijn tijdens het fietsen aan zijn fietsmaterialen ligt. “Ik ben fanatiek Zwifter. Al een paar maanden had ik steeds vaker last van m’n scrotum en m’n zitvlak. Maar ik dacht: dat komt door een ander zadel, een nieuwe fiets, een hogere zadelstand – het kon van alles zijn. Dat het aan mijn eigen lijf kon liggen, daar had ik nog niet over nagedacht. Tot ik op een dag aan mijn bal voelde en dacht: ‘Wow, dit is écht gevoelig’. Mijn partner voelde ook verschil tussen links en rechts. Toen ben ik toch maar naar de huisarts gegaan.”
Spoedverwijzing
“De huisarts dacht niet direct aan zaadbalkanker. Ze heeft zich dat later erg aangetrokken, maar ik neem haar niets kwalijk. Veel huisartsen komen maar één keer, of helemaal niet, in aanraking met een patiënt met zaadbalkanker. Ze had wel meteen door dat er iets mis was en regelde een spoedverwijzing naar het ziekenhuis. Twee dagen later kon ik al terecht voor een echo. Achteraf gezien was ik eigenlijk wel blij dat de huisarts nog niet over kanker had gesproken. Daardoor ging ik een stuk meer ontspannen naar de afspraak in het ziekenhuis.”
“Mijn arts was een beetje verbaasd over mijn verzoek”
Het zal wel foute boel zijn
“Tijdens de echo hoorde ik alleen maar ‘chk chk chk’ van het apparaat. Ik dacht: ze maken zoveel foto's, het zal wel foute boel zijn. Maar het bleek normaal te zijn. Na de echo kreeg ik van de arts te horen dat ze iets geconstateerd hadden en dat ze me wilden opereren. Mijn dochter zou diezelfde ochtend een buitenboordbeugel krijgen. En ik wist dat zij die afspraak spannender vond dan ik die van mij. Dus gaf ik aan dat ik eerst nog met mijn dochter mee wilde. Mijn arts was een beetje verbaasd over mijn verzoek, maar zo gezegd, zo gedaan. Ik ging gewoon mee naar de orthodontist en zou later die middag weer teruggaan naar het ziekenhuis.”
De harde realiteit
Terwijl Ivo met zijn dochter naar de orthodontist loopt, wordt hij twee keer gebeld door zijn arts. “Ik kreeg vragen over zaad invriezen, pijnstilling en de operatie. Ik wist dat ik een volledige verdoving wilde en zaad invriezen hoefde voor mij niet. Ik had een knipje laten zetten en kinderen waren er al. Inmiddels kon ik zelf wel invullen dat het om kanker ging, zonder dat de artsen dat expliciet benoemd hadden. En zo kwam de mallemolen op gang. Mijn partner kwam naar huis, we brachten onze dochter weer naar school en gingen direct door naar het ziekenhuis.”
“De tumor was fors: mijn bal was helemaal zwart”
Mijn bal was helemaal zwart
“Terug in het ziekenhuis namen ze eerst mijn bloed af. Mijn arts zei: ‘Opereren we niet om twee uur, dan wel om vier uur. En lukt dat niet, dan doen we het desnoods om tien uur vanavond. Hoe dan ook, die bal gaat er vandaag uit.’ En dat bleek ook hard nodig. De tumor was fors: mijn bal was helemaal zwart en ontzettend gevoelig. Ik liep er waarschijnlijk al zo'n half jaar mee rond. Veel te lang natuurlijk.”
Praten met de kinderen
Kinderen meenemen in nieuws als dit is niet makkelijk. “Ik had tegen m’n jongste dochter gezegd: ‘Als papa vanavond niet thuiskomt, is het goed mis.’ Dat had ik niet zo moeten verwoorden. Al helemaal omdat ik er na de operatie voor koos een nacht in het ziekenhuis te blijven, omdat ik nog veel pijn had. Dat was uiteindelijk wel de goede keuze, want ik was een schim van mezelf. Als mijn kinderen me zo hadden gezien, was het nieuws waarschijnlijk nog harder aangekomen. Mijn partner heeft die avond na de operatie veel uitgelegd aan de kinderen. Ze waren toen 12 en 14 en zaten net in de kerstvieringsmodus. We wilden ze dat moment niet ontnemen. Er was ook nog veel onduidelijk. Op 13 januari 2025 hoorden we dat er geen uitzaaiingen waren. Dat was een enorme opluchting.”
Uitlaatklep
“Volgens de artsen zou ik na zes tot acht weken weer normaal kunnen bewegen. Nou, dat is niet gelukt. In januari kon ik net een rondje om het huis lopen. Zitten was een ramp. Alles deed pijn. Het ergste voor mij was dat ik niet kon fietsen. Sport is voor mij dé manier om mijn hoofd leeg te maken. Die uitlaatklep was ik kwijt. In februari begon ik met fysiotherapie. Ik kon niet eens op een verhoging stappen en voelde me heel kwetsbaar. We probeerden van alles – zenuwblokkades, pijnstillers – maar niets hielp. Pas in mei stapte ik voor het eerst op de indoorfiets. En elke pedaalslag voelde als een overwinning.”
“Ik had niemand iets verteld, bang dat ik zou moeten opgeven”
Tour de France werd symbool van herstel
In juli 2025 wordt Ivo schoon verklaard. En dan gebeurt er iets magisch. “Mijn vriendin won een VIP-arrangement voor de slotrit van de Tour de France. En ik mocht zelf 75 kilometer van de slotrit fietsen, van de start tot en met de Champs Elysées, samen met een groep andere winnaars. Met wat extra pijnstilling ben ik ervoor gegaan. Ik had niemand iets verteld, bang dat ik zou moeten opgeven. Maar ik haalde de finish. Op adrenaline, want conditie had ik nog niet opgebouwd. Ik was supertrots.”
Trui, traan en trouwbelofte
“Nadat ik de koers had gefietst, waren we VIP-gasten bij een automerk dat de Tour de France sponsort. Ze hadden een quiz: je kon een gesigneerde groene trui winnen van de sprinter die in Parijs het puntenklassement had gewonnen. Een officiële koerstrui van Jonathan Milan dus. En ik won! Op dat moment flitste alles van de afgelopen maanden door me heen. Ik pakte de microfoon, riep mijn vriendin naar voren, vertelde ons verhaal en ging op één knie. Helemaal spontaan. Ik had niet eens een ring. Ik had altijd gezegd dat ik niet zou gaan trouwen. Maar alles wat we samen hadden doorgemaakt, kwam daar samen. Dit was hét moment – en gelukkig zei ze ‘ja!’”
“Ik had het eerder kunnen ontdekken als ik had geluisterd naar mijn lichaam”
Ballenalarm
“Na mijn operatie heb ik al mijn vrienden gebeld. Ik wilde ze informeren en waarschuwen. Ik had er te lang mee doorgelopen. Nu stuur ik elke eerste van de maand een appje in de groepschat: ‘Ballenalarm!’ Gewoon ter herinnering om even te checken. Het was bij mij geen sportblessure, geen verkeerd zadel. Het was kanker. En ik had het waarschijnlijk eerder kunnen ontdekken als ik beter had geluisterd naar mijn lichaam.”
De verwerking kwam pas later
“In het begin kon ik makkelijk over de ziekte praten. Honderduit. Maar nu het fysiek beter gaat, komt de mentale verwerking pas. De angst, de pijn, het verlies van controle. En ook: wie ben ik geweest voor de mensen om me heen in die zware maanden? Daarop reflecteer ik nu pas. Wat ook betekent dat ik eerlijk kijk naar momenten waarop ik kortaf of nukkig was, of onterechte aannames deed over anderen. En ik probeer het om te zetten in iets positiefs. Ik sta niet voor niets bekend als Ivo Positivo. En dat houd ik graag zo!”