Na een zwaar ziektetraject weer kunnen bewegen is op zichzelf al bijzonder. Ivo en Jordi gaan nog een stap verder: zij zetten hun sportieve uitdaging na het overwinnen van zaadbalkanker in om geld op te halen voor het goede doel.
Eerder vertelde Ivo al uitgebreid over zijn ervaring met zaadbalkanker. Begin september rondde hij in Nijmegen een achtste triathlon af tijdens een evenement van Fight Cancer. Hij zwom, fietste en liep hard, haalde geld op voor de strijd tegen kanker en ontdekte onderweg dat zijn lichaam meer aankon dan hij vooraf dacht.
Jordi staat juist nog vóór zijn sportieve uitdaging. Op 10 oktober loopt hij 5 kilometer tijdens de LoveLife Run in Amsterdam, ook een evenement van Fight Cancer. Vorig jaar lag hij van april tot juni aan de chemotherapie. Toen hij verpleegkundigen over de editie van toen hoorde praten, zei Jordi spontaan dat hij een jaar later mee zou doen. Inmiddels traint hij wekelijks met lotgenoten voor het event in het Olympisch Stadion.
Ivo Schaap: “Het is geen race, het is een reis”
Wat heb je precies gedaan?
“Ik heb, met instemming van de organisatie, mijn eigen triatlon georganiseerd. Het was een side-event van de Swim to Fight Cancer & Bootcamp to Fight Cancer. In totaal heb ik 500 meter gezwommen, daarna 40 kilometer gefietst en vervolgens 5 kilometer hardgelopen. Ik dacht dat ik de afstanden van een achtste triathlon deed, maar tijdens het fietsen bleek dat ik 20 kilometer verder reed dan daarbij hoort (20 km). Ik had iedereen verteld dat ik 40 kilometer zou fietsen, dus dat heb ik ook gedaan. Achteraf moest ik daar wel om lachen.”
De foto's van Ivo zijn gemaakt door Ruud van Dorst
elit esse
Laborum dolore dolor quis. Amet aliquip est eu reprehenderit nostrud minim.
elit esse
Laborum dolore dolor quis. Amet aliquip est eu reprehenderit nostrud minim.
elit esse
Laborum dolore dolor quis. Amet aliquip est eu reprehenderit nostrud minim.
elit esse
Laborum dolore dolor quis. Amet aliquip est eu reprehenderit nostrud minim.
elit esse
Laborum dolore dolor quis. Amet aliquip est eu reprehenderit nostrud minim.
elit esse
Laborum dolore dolor quis. Amet aliquip est eu reprehenderit nostrud minim.
Wat een prestatie! Hoe heb je je voorbereid op de triathlon?
“Vanaf begin augustus ben ik heel gericht gaan trainen. Ik liet een trainingsschema maken met behulp van AI en bouwde de belasting op mijn lichaam bewust gedoseerd op, omdat ik bang was dat mijn zenuwpijn zou opspelen. Ook stopte ik met snacken, chips, snoep, friet, alcohol en frisdrank met prik. Dat ging goed. Pas in de week voor het evenement merkte ik iets van de opgebouwde spanning. Maar toen ik eenmaal begonnen was, was die spanning weg. Ik heb van begin tot eind genoten. Het ging eigenlijk veel te snel!”
Waarom wilde je deze uitdaging aangaan?
“Mijn eigen ziekte-ervaring is de eerste reden. Al kort na mijn operatie dacht ik: ooit ga ik geld ophalen voor de strijd tegen kanker. Daarnaast deed mijn dochter in 2019 mee aan dit evenement. Sindsdien was ik er regelmatig als vrijwilliger bij betrokken. De sfeer en saamhorigheid hebben me altijd geraakt.
Voor mij draaide het niet alleen om de prestatie. Ik heb steeds gezegd: het is geen race, het is een reis. Mentaal en fysiek wilde ik mezelf testen. Vooraf zag ik vooral op tegen het zwemmen en hardlopen. Tijdens de trainingen merkte ik juist dat het fietsen, waarvan ik dacht dat het vanzelf zou gaan, behoorlijk zwaar kon worden. Maar ik heb het allemaal gedaan, en het ging beter dan verwacht.”
Hoe heb je de triathlon ervaren?
“Het was magisch, euforisch. Mijn oudste dochter zwom de 500 meter met me mee. Dat was heel bijzonder. Alle toejuichende mensen, de adrenaline én natuurlijk elke donatie gaf extra motivatie. Het oorspronkelijke streefbedrag was 350 euro. Uiteindelijk kwam ik uit op 2.771 euro; een supermooi bedrag.”
Je deed het fietsen en hardlopen op één plek. Waarom?
“Ik heb een visuele beperking: met mijn linkeroog ben ik blind en met mijn rechteroog zie ik ongeveer twintig tot vijfentwintig procent. In verband met mijn eigen veiligheid wilde ik niet de openbare weg op. Bovendien wilde ik op het evenemententerrein blijven, zodat ik alle indrukken van het event van begin tot eind kon ervaren.
Ik fietste op mijn eigen Zwift Ride en liep op een geleende loopband. Op een scherm konden mensen via Zwift volgen wat ik deed. Er kwamen steeds mensen kijken en de omroepers riepen het publiek op om me bij mijn tent aan te moedigen. Ik had die plek ‘Ivo’s Pain Cave’ genoemd. Dat was wel komisch.”
En, smaakt het naar meer?
“Ja, maar niet op dezelfde manier. Deze keer moest ik ook veel randzaken zelf regelen en dat gaf stress. Een volgende keer zou ik me liever volledig op het sporten richten. Zwemmen en hardlopen hebben me positief verrast. Vooral bij het hardlopen heb ik dankzij goede schoenen gemerkt dat er misschien meer mogelijk is dan ik dacht. Die had ik te danken aan schoenenwinkel Run2Day in Nijmegen. Een kwart triathlon in de toekomst sluit ik zeker niet uit.”
Jordi Wallenburg: “Vorig jaar lag ik aan het infuus, straks ren ik vijf kilometer”
Waarom doe je mee aan de LoveLife Run?
“Tijdens de Amsterdamse editie van de LoveLife Run vorig jaar lag ik zelf nog aan de chemo. Ik hoorde verpleegkundigen over het evenement praten en werd enthousiast. Volgend jaar zou ik ook meedoen! Belofte maakt schuld. Daarnaast loop ik natuurlijk om geld op te halen voor kankeronderzoek.”
Hoeveel ervaring heb je met hardlopen?
“Ik liep vroeger regelmatig. Een paar jaar geleden deed ik nog mee aan de Dam tot Dam by Night, en dat ging goed. Daarna scheurde ik tijdens mijn werk als freelance fotograaf mijn enkelbanden. Het herstel duurde lang. Vervolgens kreeg ik zaadbalkanker en verdween het sporten eigenlijk helemaal. Deze run was een mooie aanleiding om weer te beginnen.”
Waarom heb je voor vijf kilometer gekozen?
“Tien kilometer vond ik op dit moment nog te optimistisch. Tijdens de trainingen heb ik inmiddels 8,4 kilometer gelopen, dus op karakter zou ik het waarschijnlijk wel redden. Maar mijn lichaam heeft de afgelopen jaren veel doorgemaakt.
In 2024 werd bij mij zaadbalkanker vastgesteld en werd een zaadbal verwijderd. Een jaar later bleek er een uitzaaiing in een lymfeklier in mijn buik te zitten en kreeg ik drie maanden chemotherapie. Inmiddels was ik ongeveer dertig kilo zwaarder dan vroeger. Mijn gewrichten en pezen waren het hardlopen niet meer gewend, en die extra kilo’s hielpen natuurlijk ook niet mee.”
Hoe heb je het hardlopen weer opgepakt?
“Voordat ik echt begon te trainen, ben ik drieënhalve maand op reis geweest door o.a. Fiji, Japan en Nieuw-Zeeland. Daar liep ik gemiddeld 120.000 stappen per week, vaak met een camerarugzak. Daarmee had ik ongemerkt al een behoorlijke basis gelegd.
Toen ik terugkwam, begon ik serieus met hardlopen. In het begin was ik na anderhalve kilometer echt op en deed alles pijn. Nu gaat het veel beter en begint het gewicht er ook af te gaan. Ik merk dat ik nog weet hoe hardlopen werkt: wanneer je even kunt doorzetten, maar ook wanneer het genoeg is. Tegelijkertijd overschat ik mezelf soms. Er bestaat geen snelle route; het blijft een kwestie van rustig opbouwen en blijven trainen.”
Hoe gaat het trainen nu?
“Doordeweeks train ik zelf twee keer en elke zondag train ik in het Olympisch Stadion met andere deelnemers aan de LoveLife Run. Veel van hen hebben zelf kanker of zijn daarvan hersteld. Wat mij opvalt, is dat er weinig jonge mannen zijn. Dat had ik niet helemaal verwacht, juist omdat zaadbalkanker vooral jonge mannen treft.
Het contact met lotgenoten vind ik heel waardevol. Je begrijpt beter wat iemand bedoelt wanneer het gaat over hormonen, neuropathie of de gevolgen van behandelingen. De groep wordt steeds hechter. We motiveren elkaar, maar respecteren ook elkaars grenzen. Daarnaast worden we begeleid door een oncologisch fysiotherapeut en krijgen we gerichte looptraining.”
Waar kijk je het meest naar uit?
“Familie en vrienden komen kijken en een paar vrienden lopen zelfs mee. Ik hoop de vijf kilometer binnen 35 minuten te lopen.
Wat het extra bijzonder maakt, is dat er verpleegkundigen meelopen die mij vorig jaar nog iedere dag aan het infuus legden. Straks kan ik aan hen laten zien: mede dankzij jullie ren ik hier weer.
Een jaar geleden wist ik niet goed waar ik moest beginnen. Ik had het gevoel dat ik mijn lichaam kwijt was. Nu krijg ik stukje bij beetje de controle terug. Dat is voor mij misschien wel de belangrijkste winst.”
We wensen Jordi alvast veel succes op 10 oktober!